Gezamenlijke aanpak ouderenmishandeling: “Samen zien we meer”

“Het gaat er vooral om dat je aanwijzingen voor mishandeling zíet en er niet voor wegloopt”, benadrukt Cees. Door zijn jarenlange ervaring als zorgtrajectbegeleider in de wijk, weet hij goed waar hij op moet letten. Hij helpt zorgverleners om signalen te herkennen. Denk aan versleten kleding bij ouderen, een lege koelkast of een opvallende schrikreactie bij vragen. Dit kunnen tekenen zijn van mishandeling.

Sinds enkele jaren is hij ook aandachtsfunctionaris huiselijk geweld bij ouderen in de thuissituatie. Wijkverpleegkundigen kunnen met hem praten als zij zich zorgen maken over een cliënt of mantelzorger. Cees: “Vaak voelen ze dat er iets niet klopt, maar ze weten niet precies wat. Ik maak het concreet en bespreekbaar voor hen: wat heb je gezien, welke vragen heb je gesteld?” Professionals die erover praten met de betrokkenen, vinden volgens hem vaak zelf een oplossing. Als voorbeeld noemt hij een mantelzorger die geen medicijnen geeft aan zijn partner. “Stel vragen. Misschien kom het door vermoeidheid of stress. Als je dat weet, kun je kijken welke ondersteuning de mantelzorger nodig heeft.”

“Het liefst voorkomen we dat een situatie een melding wordt,” zegt Cees. “Behalve als iemand echt in gevaar is natuurlijk. Of als de zorgen blijven, ook na het bespreken ervan. In dat geval wordt Veilig Thuis betrokken.” De afweging of iets gemeld wordt bij Veilig Thuis, maakt de wijkverpleegkundige zelf. Dat kan samen met Cees, maar professionals kunnen bij vragen of twijfel ook naar Veilig Thuis bellen. “We bespreken de signalen en geven advies aan de professional”, vertelt Marion, die lid is van het team ouderenmishandeling bij Veilig Thuis. “Als we denken dat er een reële dreiging is, is een officiële melding op zijn plaats. Vervolgens zorgen we voor de nodige hulp en bescherming.”